كه خوانده بوده وباطل بوده است وأين از جهة عدول نيست بلكه بواسطة آن است كه قصد نماز أول وثاني بودن در آن معتبر نيست ( فصل دويم ) در تكبيرة الاحرام كه آن را تكبيره افتتاح نيز گويند وبناء بر انكه نيت شرط نماز باشد تكبير جزء أول نماز است كه بان حرام مىشود بر نماز گذار مبطلات نماز وماداميكه آن را تمام نكرده قطع آن جايز است وترك تكبيرة الاحرام عمدا وسهوا مبطل نماز است چنانچه زيادة آن نيز مبطل نماز است پس هر گاه بقصد افتتاح تكبير صحيح بگويد ودوباره بهمان قصد تكبير بگويد دويمى مبطل است بايد مرتبه سيم تكبير گويد پس اگر گفت ومرتبه چهارم نيز بگويد چهارمى مبطل است ومحتاج به پنجى خواهد بود وهم چنين هر چه بالا رود تكبيره كه در عدد جفت است مبطل وانچه طاق است صحيح است وهر گاه در أثناء نمازى بود فراموش كرد وبراى نماز ديگرى تكبير گفت بعد از تذكر أحوط اتمام نماز أول واعاده آن است وصورت تكبير آن است كه بگويد الله أكبر بدون تغيير وتبديل وكفايت نمىكند لفظ ديگر كه مرادف آن يا ترجمه آن بعجمى يا غير آن باشد بگويد وأحوط آن است كه آن را بدعاء سابق يا لفظ نيت وصل نكند كه همزه الله ساقط شود اگر چه أقوى جواز آن است چنانچه أقوى جواز وصل آن است بما بعد از استعاذه يا بسملة يا غير أنها ودر صورتيكه وصل بما بعد نمود اعراب را آن را ظاهر كند وأحوط ترك وصل ان است بما بعد نيز وواجب است تصحيح ان كه حروف آن را از مخارج ادا كند وموالات بين حروف وكلمتين بعمل آيد ( مسألة 1 ) اگر بگويد الله تعالى أكبر باطل است واگر بگويد الله أكبر من أن يوصف يا الله أكبر من كل شئ أحوط اتمام واعاده ان است اگر چه أقوى صحت ان است بر فرضيكه بقصد تشريع نباشد ( مسألة 2 ) اگر بگويد الله أكبر كه فتحه با را اشباع كند والف ازان متولد شود باطل است وهم چنين اگر راء أكبر را مشدد بگويد ( مسألة 3 ) أحوط تفخيم لام الله وراء أكبر است لكن أقوى صحت ان است بدون تفخيم ومعنى تفخيم غليظ گفتن حرف است مقابل ترقيق ( مسألة 4 ) قيام واستقرار در حال تكبيرة الاحرام واجب است پس اگر ترك كند انها را عمدا يا سهوا باطل است ( مسألة 5 ) در صدق تلفظ بتكبير وغير تكبير از أذكار ودعاء وقرآن شرط است كه طورى بگويد كه خودش بشنود تحقيقا يا تقديرا در صورتيكه مانع از شنيدن موجود باشد پس اگر تلفظ كند آهسته تر از اين مقدار كفايت نمىكند ( مسألة 6 ) كسيكه تكبير صحيح را نمىداند بايد